അറിവ് 

                                                                                                         കുങ്കുമംതിളങ്ങിനി-
                                                                                                         ന്നാസന്ധ്യയിൽ,
                                                                                                           മാറിലാറുപോൽ
                                                                                                           സ്നേഹമൊഴുക്കി 
                                                                                                           നീയെഴുതിയതെ-
                                                                                                           ന്തെന്നുകാണാൻ ,

മണ്ണിൽ കാലു പുതഞ്ഞും
വീണുമെണീറ്റും 
ചോരത്തുള്ളിതുടച്ചും 
ഓടിയെത്തിയപ്പോൾ,

തിരകൾ കവർന്നെടുത്തോരാ –
ക്ഷരങ്ങളെനോക്കി
വിതുമ്പിനില്ക്കവേ,

തിരിഞ്ഞുനിന്നനിൻ
മിഴിയില്‍ വിടര്‍ന്ന പൂ-
പുഞ്ചിരിയിൽ 
ഞാൻ അറിഞ്ഞു –

നിന്റെ വിരലുകൾക്ക്
എൻറെ പേരെഴുതാനേ
അറിയൂയെന്ന് !

വിതുമ്പൽ 

                               അടങ്ങാത്ത ദാഹം
                               രാവിൻ സിരകളിലൂടെ 
                               കരിനാഗങ്ങളായ്‌ 
                               ഇഴഞ്ഞിറങ്ങിയതും,
നെടുവീർപ്പിൻ
സ്വരംപോലും
ഉള്ളിലൊതുക്കി
എന്നേക്കുറിച്ചുള്ള 
നിന്നോർമകൾ 
ചുവന്നചാലുകളായ്‌ 
ഒഴുകിയതും,
കണ്ടറിയാനും
തൊട്ടറിയാനും 
കഴിയാഞ്ഞാ നിമിഷം
സംഭവിച്ചതിതാണ്:

കെട്ടിപ്പിടിച്ചൊരു മുത്തം 
പിന്നെ,
തട്ടിപ്പിടഞ്ഞൊരു നടത്തo .
ഇടയിലെവിടെയോ, 
സ്നേഹം
വിതുമ്പിനിന്നു!

ഇടറും ചുവടുകൾ
ഓടിയെത്തിയോരിടം
ഏതെന്നും എന്തെന്നുമറിയാതെ,
നെഞ്ചിന്നകമൊന്നാകെ
അമ്പേറ്റ പക്ഷിയെപ്പോൽ
കിടന്നു പിടയവേ,
ഉള്ളിന്റെ നീറ്റലും
ഉയിരിന്റെ ദുഃഖവും
കവിളിൽ
ചാലുകളായി ഒഴുകവേ,

നിന്നിലെ ഗാനം നിലച്ചെന്നും
എല്ലാം ഒടുങ്ങിയെന്നും
മനസ്സു വിതുമ്പവേ,
തെരുവിൽ-
കല്ലിൻ ശബ്ദങ്ങൾ
ഒന്നിനൊന്നായി
അകന്നകന്ന്പോകവേ,

മണ്ണിൽ-
കൈവിരലുകൾ
തീർത്തൊരാതാളം
എൻ ജീവതാളമാകുന്നതും
ഹൃദയം ഗർഭംധരിക്കുന്നതും
ജീവന്റെ തുടിപ്പെന്നിൽ
ഉയിർകൊള്ളുന്നതും
ഞാനറിഞ്ഞു.

ഒരു ഭക്തൻറെ ചിന്തകൾ 

എല്ലാം ദൈവമേ നിന്നിഷ്ടം
എല്ലാം ദൈവമേ നിന്നിഷ്ടം
നിൻ പരിപാലന, ഹൃദ്യമാം ലാളന
എൻ സുഖ ദുഃഖം, ധന്യമീ ജീവിതം
എല്ലാം ദൈവമേ നിന്നിഷ്ടം

നീയെവിടെയെന്ന്‌ നീട്ടി വിളിപ്പൂ നീ
ഞാനോ, ഇലകൾക്കിടയിൽ
നിന്നെ ഭയന്ന് ഒളിച്ചിരിക്കുന്നു
നിൻ മുഖം കാണാൻ ഇലകൾ മാറ്റി
ഒളിഞ്ഞുനോക്കുന്നു
കണ്ടൂ നിൻമുഖം ഞാൻ
കണ്ണിൽ ചാലുകളായ്‌
ഒഴുകും കണ്ണീരിൽ
കനിവൂറും നിൻ ഹ്രദയം
സ്നേഹമാം നിൻ ഹ്രദയം

നീ വരണേയെന്ന്‌ തേങ്ങിവിളിപ്പൂ ഞാൻ
നീയോ, തിരുവോസ്തിയതിൽ
കരുണ നിറച്ച് എഴുന്നള്ളീടുന്നു
നിൻ സ്വരം കേൾക്കാൻ ഉരുകും  ഹ്രദയം
തുടിച്ചു നില്ക്കുന്നു
കേട്ടൂ കാൽവരിയിൽ
കാതിൽ  മർമരമായ്
നിറയും നിൻശബ്ദം
വിശ്വ സ്നേഹമന്ത്രധ്വനി
ത്യാഗമാം മന്ത്രധ്വനി